Stop de tijd!

Stop het draaien van de wereld… stop heel even, laten we even terug gaan in de tijd…Laat me nog heel even bij je zijn. Ik wil zo graag weten hoe het met je gaat. En ik wil je zo graag vertellen...

De laatste tijd ben ik zo bezig met ‘de tijd…’ Ik vind tijd zoiets geks.
Tijd is overal, tijd is
meetbaar en wordt gemeten in eenheden door middel van een klok. De tijd kun je versnellen en op allerlei manier foppen, maar je kunt de tijd nooit omkeren.

Als ik me dan van alles afvraag en daar met mensen om mij heen over praat, zie ik alleen maar herkenbaarheid! Zoveel mensen, zoveel belevingen, zoveel gelukkige momenten afgewisseld met zoveel verdrietige momenten. Ik stond er eigenlijk nooit bij stil, tot ik zelf in z’on verdrietige tijd zat… en zit.

En dan die blije momenten… Gelukkig overspoelen die ons! Soms heb ik geen idee hoe ontzettend waardevol een moment is, tot dat moment een herinnering wordt. Ik probeer dan dubbel te genieten. Van Thijs die grapjes maakt of hardop lacht en stil staat bij ieder takje dat hij op de weg ziet liggen. Van Feline die begint met schateren en plezier heeft omdat ze zich kan optrekken.

Maar het feit blijft...tijd is onomkeerbaar. Sommige dingen in ons leven kunnen definitief veranderen. Onomkeerbaar.

De enige manier om tijd te hebben, is tijd te nemen. God maakt alles goed, Hij heeft alles op Zijn tijd gemaakt. Ik zing voor Thijs en Feline… ‘Stil maar, wacht maar…alles wordt nieuw!’ En dan denk ik… Hoe gaaf is het, dat de God die bergen, oceanen en de hemel schiep, onze lieve kindjes maakte, omdat Hij wist dat wij op dit moment in ons leven hen zo ontzettend hard nodig hebben en hadden.

‘Voor alles wat gebeurt, is er een uur. Een tijd voor alles wat er is onder de hemel. Prediker 3:1.  ‘In rust en inkeer ligt jullie redding, in geduld en vertrouwen ligt jullie kracht.’ Jesaja 30:15.

Maar met dit in mijn achterhoofd bid ik nog… ‘Lieve God, in plaats van mensen te laten doodgaan, en alsmaar nieuwe te maken, kunnen we diegene die we al hebben niet gewoon houden?’

De lieve mensen die ik heb gesproken over tijd, leven en doodgaan… bedankt dat je luisterde! Bedankt voor je gesprek! De mensen die ik sprak vragen zich met mij af… Wanneer komt die dag, dat de nacht voorgoed voorbij is? Wanneer komt die tijd dat alles anders wordt, er geen tranen en geen rouw meer zijn? Ik ben zo vaak, zo benieuwd wat Janine nu aan het doen is, wat haar bezig houdt… Maar ze hoeft niet meer te haasten, zoals ik te vaak doe.. Zij kent geen tijd…
…Zij is al, met zoveel meer mensen van wie we houden, op haar eindbestemming!

…En ik?
…En wij?

I
k zou zeggen… Lach, haal adem en… neem de tijd!

'Hoi zusje'

 

Zoveel dagen zijn verstreken, zoveel dagen nu voorbij. De tijd heelt alle wonden, maar geldt dat ook voor mij? Want samen was zoveel beter… zoveel mooier dan nu. Ik geloof, en ik zie elke dag een beetje scherper, elke dag iets minder vaag. Morgen zie ik verder, verder dan vandaag. 
Elke dag komt de hemel een stukje dichterbij.
Elke dag verkleint de afstand tussen jou en mij!

M’n telefoon gaat over. Ik kijk op het scherm en neem vervolgens mijn telefoon op. ‘Hoi zusje!’ Hoor ik aan de andere kant van de lijn. ‘Hoe is het?’ Het was je standaard begroeting, als je mij, je jongere zusje, zag, belde of mailde.

Als ik terug kijk op dit jaar dan denk ik allereerst, wat was het een vreselijke start. En nu is het december en dat is een feestelijke maand, maar ook een wrede maand. Een lege stoel tijdens de feestdagen maakt dat vreselijk zichtbaar. Januari is zo mogelijk nog erger. Dan is het een jaar geleden. Hoe kan dat nou? Eigenlijk wil ik dan alleen nog maar vluchten, vluchten als een vorm van protest tegen het feit wat ik echt niet kan en wil accepteren.

Maar het was ook een jaar van het andere uiterste: enorme blijdschap. Iets wonderlijks. Er wordt in ons gezin een heel klein lief meisje geboren. Wat een zegen! Daar zijn we iedere dag nog zo ontzettend dankbaar voor.

Zo’n enorm contrast dat beide gebeurtenissen haast niet te verwerken zijn. Het eerste is inderdaad niet te verwerken, het is eerder het leren verdragen van dit verlies. Een ieder die dit heeft meegemaakt zal beamen dat dit niet te verwerken valt.

Op mijn netvlies staat haar letterlijke doodstrijd die ze in januari voerde, nog op mijn netvlies gebrand. Wat een lijden. Die duistere momenten achtervolgen mij nog steeds, herinnering aan pijn. Toch is Gods liefde sterker dan die nare herinneringen. Dat wist jij, dat weet jij, en daardoor weet en voel ik dat ook!


Door het verlies van Janine ben ik en meerdere met mij, tot in de kern geraakt. Dat gaat zo ver, dat het tot diep in je botten zeer doet. Ik hoor jou soms in mijn eigen stem, of in mijn lach. Wat is dat heerlijk om je dan weer even dicht bij mij te hebben.

In alle rust leer ik vertrouwen… Dit leven jaagt maar door. En dan troost zoeken in dit alles? Dat haal ik uit het feit dat er leven is na de dood! We zijn allemaal op zoek naar hoop, we zoeken allemaal goed nieuws. In die zin is ons huidige, vluchtige bestaan en onze eeuwige haast een zoektocht naar zingeving. En dat is nou waar Kerst om draait. Goed nieuws = Kerst! Hij gaf ons Jezus!  

‘Uw liefde geeft mij nieuwe kracht, ik spring over muren heen… En ook al dwaal ik soms in de nacht, ik ben nooit alleen.’  
Janine was niet alleen, zelfs niet in haar doodstrijd. Hij zat naast haar toen zij op bed lag. Hij streed mee! We zijn nooit alleen, U blijft om mij heen!


Door jouw dood zus, sta ik nu heel anders in het leven. Alles is veranderd, niets is meer hetzelfde. Het is een leven voor jou en een leven na jou. 

Sta je me straks op te wachten aan de hemelpoort, en geef je mij dan een rondleiding in de hemel? En vertel je mij met je stralende lach hoe mooi het is en hoezeer jij geniet?

Om jou te moeten missen, daar zijn geen woorden voor. Maar ik weet er komt een einde, aan de tranen en de pijn. En dat er in de toekomst geen lijden meer zal zijn!

'Tot dan zusje!' 

Into Your hands: brief voor zus

Ik kijk naar de straat, ik staar naar de mensen die in beweging zijn. In de auto naar het werk, boodschappen doen voor het weekend, snel nog even lopen met de hond voor ze op visite gaan. Het leven jaagt maar door. Ik zoek de juiste weg. Soms blaast het leven wanhoop in mijn hart. Dan mis ik Janine zó. Op de meest gekke plekken en rare moment barst ik in huilen uit. Meestal als ik alleen ben en als de pijn me even teveel wordt.

Het is nu alweer een paar maanden geleden. Waar eerst nog zoveel mensen vroegen hoe het met je gaat, of je het allemaal wel redt, wordt dat steeds minder. En dat is niet erg, want ik besef heel goed dat het leven door gaat. Mensen gaan door, er gebeuren weer andere dingen. Maar ondertussen brand de pijn. En dan lees ik oude woorden op mijn telefoon of op haar facebook en zoek ik haar. Een intens verlangen welt dan in me op van verlangen naar het oude, naar het oude vertrouwde.

En dan zoek ik rust. En dan wil ik in alle rust vertrouwen… Maar dan kan ik bang zijn, voor de twijfel die mijn ziel diep raakt.  

Gelukkig is er dan die kleine Thijs, en mijn lieve, lieve Laurens, hun stralende lach en vrolijkheid verzachten mijn pijn. Pijn die niet iedereen kan zien. Pijn van diepe rouw. Mensen die dit nooit hebben ervaren, hebben geen idee. Geen flauw idee. Sommigen kunnen dan woorden tegen je zeggen die troostend bedoeld zijn, maar nergens op slaan. Ik hoop dat je het nooit zal meemaken. Echt niet. Het is een pijn die zo diep gaat, je lijf aantast.
  

Zoveel vragen in mijn hoofd. In één moment, werd alles anders. Mijn hart brak. Ineens werd alles zwart. Er zijn zoveel vragen. Waar moet ik heen? Ik voel zoveel machteloosheid. Ik mis je zo.

De laatste maanden gingen als een waas voorbij. En nu denk ik, wat is alles toch vreselijk snel gegaan.
Ik hoopte steeds dat alles nog goed kwam. En ik was niet de enige.

In januari is toch echt het graf dichtgedaan. Waar moet ik heen?
Geef mij weer moed om in de pijn Uw plan te zien.
Geef mij weer moed nu de hoop lijkt weg gegaan en de wolken mij omringen en ik het zonlicht niet kan zien.

Ik mis je lieve Janine… Je zit in mijn hart, je zal er nooit uitgaan. Hoe alles ook doorgaat, je blijft zo dicht bij mij. Ik wil helemaal niet zonder jou, maar ik weet dat het moet. Het kan niet anders. Het graf is dichtgegaan.

De laatste tijd droom ik van je. Nu al een paar keer. In elke droom ben jij een ontzettend dappere vrouw.
Ik ben de gebrokene. Jij houdt mij vast, jij troost mij. Jij zegt steeds: ‘Het komt goed’. Je bent zo dichtbij. Ik ben degene die vermoeid is en belast, en jij bent zó krachtig. Als een engel. Woorden van troost, van bemoediging, fluister je in mijn oor.

Op een dag zullen we elkaar weerzien, zal ik je omarmen, kun jij mij zeggen, ‘zie je wel zusje, wat ik je zei in die droom, dat was waar. Waarom twijfelde je?’

En als die vraag dan blijft, waar moet ik heen? Dan mag ik vertrouwen, er is een God die mij ziet. Er is hoop in mijn verdriet. En als het zand dan verdwijnt onder mijn voeten, in al mijn vragen, weet ik, er is een God. Hij geneest. Misschien niet op de manier die wij graag willen. Maar Hij doet het wel.
Hij zal ons heel maken. Dat heeft hij bij Janine al gedaan.

Ik ben ervan overtuigd dat dood, noch leven, noch overheden, noch krachten, noch hoogte, noch diepte, of wat er ook maar in de schepping is, ons zal kunnen scheiden van de liefde van God, onze God!

En dat betekent niet dat ik het niet moeilijk vind. En dat ik soms niet schreeuw naar de hemel. Maar met dat in mijn achterhoofd red ik het. Elke dag een stapje verder.

Terwijl de wereld en alles en iedereen om mij heen door sjeest, door rent en door vliegt, sta ik stil bij jou.


En blijf jij Janine, heel dicht bij mij. Ik hou zoveel van jou! Tot ziens lieve zus!

Heimwee

Ik heb vreselijke heimwee. Ik wil terug naar die tijd. Terug naar de Janine die een spoor van liefde na liet bij iedereen die haar kende. Je voelt zo ver weg, maar ook zo vertrouwd dichtbij. Op zo’n moment wil ik je vragen…
Weet je nog?  

…Weet je nog dat, toen we klein waren, jij alles voor mij deed en ik daarom niet hoefde te praten?
…Weet je nog dat, oma dezelfde jurkjes voor ons kocht met bijpassende hoedjes?
…Weet je nog dat we de caravan moesten schoonmaken van mama en dat we toen stiekem gingen kaarten?
…Weet je nog dat we altijd naar opa gingen als we suiker op ons toetje wilden, omdat hij er altijd lekker veel op deed?
…Weet je nog dat we samen in bad zaten, boordevol badparels, ik een broodje wilde, maar dat mama zei dat als het viel ik het moest opeten? En het viel… Dat jij het toen uitgierde van het lachen?
…Weet je nog dat we onze liefde uitspraken naar elkaar? Heel veel en heel vaak?
…Weet je nog dat we samen je trouwjurk gingen uitkiezen? 
…Weet je nog hoe mooi ik je vond?
… Weet je nog dat we in de watten werden gelegd door Ad bij de Koperen Hoogte en giebelend van de heerlijke wijn terug liepen naar onze kamer?
…Weet je nog hoe je Thijs met zijn doop de kerk binnendroeg?
…Weet je nog dat ik je vasthield toen je in de woonkamer lag?
…Weet je nog dat ik zei dat ik van je houd?

Jeneintje. Mijn kostbare en dierbare zus. Ik weet dat jij dit weet.
Dat hoefden we niet tegen elkaar te zeggen.
Maar deden we wel, elke dag opnieuw.

Hoe jij lieve zus jouw thuis met John zou omschrijven? Dan zou je vertellen dat bij jou thuis de liefde heerst, herinneringen worden gemaakt en blijven, familie en vrienden altijd welkom zijn en elke lach gegarandeerd wordt gedeeld.

Wat hadden we gehoopt op het wonder van genezing hier op aarde voor Janientje. En dan stel ik me zo voor, wat een kinderlied verwoordt. 
Bij de troon van God staat een gouden schaal, een schatkist vol gebeden. God bewaart ze allemaal. En als ons gebed onbeantwoord blijft, dan onthouden we: in de hemel raken nooit gebeden kwijt. God maakt alles nieuw op de mooiste dag. Dan krijgt elke vraag een antwoord, dan wordt elke traan een lach.

Voor altijd zul jij in mijn hart zijn. En dan is er geen ruimte meer voor heimwee. Want voor dat gevoel van heimwee, daar komt echte Thuiskomst voor in de plaats.

Dwars door alle moeite heen,
alle onrust diep in ons,
laat U ons Uw liefde zien
en bent U in de nood dichtbij.
Wij houden vast aan wat zeker is:
U brengt ons thuis in het hemels licht.

Ik hou van jou lieve zus. Tot aan de maan en terug.

Al gaat mijn weg door een donker dal;
ik weet dat Hij mij brengen zal naar een plaats
waar ik eeuwig thuis zal zijn.


 

Pure schoonheid

Vanmiddag rijden Elvie (m'n lieve beste vriendinnetje) en ik samen naar Janine toe. Ze kijkt me aan en vraagt: ‘Vind je het moeilijk Kirs, om te gaan? Ik antwoord met: Ja, maar ook fijn! Het is allemaal zo onwerkelijk. Alsof het in een roes aan je voorbij gaat. Ze kijkt me aan met een blik die genoeg zegt. Ze hoeft niets te zeggen, want ze weet wat zussenliefde is. 

Janine krijgt vanmiddag een schoonheidsbehandeling van Elf.
Gezichtsbehandeling, maskertje, massage.. Mmmm… Lekkere verwennerij.

We komen aan en ik ben blij want ze is wakker. De laatste tijd slaapt ze veel overdag.
Een dubbele zegen want, Janine geniet zichtbaar!
Haar duimen omhoog blijven maar de lucht in gaan. En daar genieten wij weer van. 

Een schoonheidsbehandeling.. heb je die wel eens gehad? Ik vind het woord nu zo'n andere lading hebben! Pure schoonheid vind ik het niet wanneer je iemand ziet die er prachtig uit ziet.
Schoonheid voor mij, schuilt in andere dingen.
Pure schoonheid zit hem vanmiddag in de onderonsjes die Elf en ik hebben met Janientje in 'we houden van jou' en zij met alle kracht zál gebaren dat ze ook van ons houdt.
En dat naar ons allebei gebaard. 1 voor 1.
…Blaas haar een kusje, en je zál een kusje terug geblazen krijgen.
 

Mwah. Voor jou. Gewoon. Omdat ik van je hou. Daar hoeft niks bij gezegd te worden.
Dat vóel je.
 

Pure schoonheid zit in hoe Janine is. Volgens mij weet iedereen dat Janine, die haar kent, toen ze nog vrolijk rond rende, iedereen knuffelde waar ze op dat moment liefde voor voelde. Of dat ze je spontaan een kus gaf. Of ze je heel vaak liet weten dat ze van je houdt. Soms zelfs zo vaak dat je antwoordde: ‘Jahaaaa zus ik ook van jouhouuuu...’   

Na een heerlijke gezichtsbehandeling is nu haar rug aan de beurt. We vragen Janine of ze het fijn vindt als haar rug nog wordt gemasseerd. Janine knikt met haar hoofd. John en mama draaien haar op haar zij. Zoals je jezelf wel eens omdraait is niks meer een ‘gewone’ handeling in dit huis. Ik zie en merk weer hoe hulpbehoevend m’n grote zus is. 

Pure schoonheid zit in liefde voor elkaar. Zoals Jezus ons leert! Pure schoonheid zit in houden van elkaar, er zijn voor elkaar. Pure schoonheid moet je iedere dag laten zien. 

En dan komt de zon tevoorschijn. Het licht de hele kamer op.
De warmte verlicht even de omstandigheid waar we in zitten. 
Janine's humor verlicht ook. Mama vraagt of Elvie koffie wil. Janine trekt haar wenkbrauwen op. 'Mag Elvie geen koffie?' Janine schudt nee. ‘Moet ze doorgaan met de massage?’
Janine tilt haar wenkbrauwen op. Ik weet dat, als ze kon praten, ze zou roepen: ‘Ja duhhh!!’
We lachen samen. Elf drinkt vluchtig van haar koffie. ‘Ik vind het fijn dat ik dit voor jou kan doen’ fluistert ze in Janine’s oor.
 

Ik moet steeds denken aan het lied: there’s beauty in this place.

There’s beauty in this place.
Such beauty in this place
Your glory shines within our hearts
Father, You are great
We long for Your embrace.
 

Pure schoonheid is zichtbaar geworden liefde.
Pure schoonheid is hoe je je van binnen voelt en dat weergeeft in je ogen.

Beauty is not in the face… Beauty is a light in your heart!

 

Thumbs up, thumbs down. Gebarentaal all over.

‘My command is this: Love each other as I have loved you. ‘
John 15:12.

Als iemand dit nu nog leert en heeft geleerd aan anderen, is het Janine.

Vandaag waren we bij John en Janine. ‘Hai lieve zus.’ ‘Hoe gaat het?’ Ze schudt met haar hand. Ik weet inmiddels dat dat ‘redelijk’ betekent.. Ik ben blij dat haar duim niet naar beneden gaat. Redelijk is altijd beter dan niet goed. We genieten van het samen zijn. Ik mis alleen de gezelligheid die Janine eerder altijd mee bracht. Met haar over enthousiaste opmerkingen of haar giechelen om grapjes die John en Laurens maken. Vandaag heeft ze moeite met haar verkoudheid. Waar wij de kracht vandaan halen om die vervelende verkoudheid weg te hoesten, heeft zij de kracht niet om het op te hoesten. Dat maakt dat het een enorme worsteling wordt met op hoesten van al het slijm dat zich vormt in haar luchtwegen. Ik moet moeite doen om mijn tranen te bedwingen, hoe hulpeloos ze er uit ziet. Die tranen laat ik vervolgens maar gewoon komen. Ik loop maar naar haar toe en geef haar een bemoedigende knuffel. Ik zeg haar: ‘Ik hou van jou, je bent zo dapper…’ Zij wijst naar zichzelf, en dan weer naar mij. Wat betekent: ‘Ik ook van jou…’

Ik bestudeer soms mijn duim wel eens. Heb je dat ooit gedaan? Ooit opgevallen dat je duim je dikste en kortste vinger is van je hand? En dat je duim, in tegenstelling tot je andere vingers die er drie hebben, maar twee kootjes heeft? De duim is opponeerbaar, dat wil zeggen dat je de punten van andere vingers van dezelfde hand kan aanraken met je duim. Je duim kan, in tegenstelling tot je andere vingers, zich in meer richtingen bewegen.

En juist de duim… die gebruikt Janine vreselijk veel. Haar andere lichaamsdelen niet of nauwelijks. Want die kan ze niet meer gebruiken. Die willen niet mee werken.

Toen Janine en ik klein waren praatte ik niet tot op mijn derde jaar. Misschien heb je wel eens zoiets gehoord. Ik was die ‘luie’ peuter. Als alles voor je gedaan werd met brabbelen, waarom zou je dan moeite doen? Mijn ouders en Janine wisten precies wat ik wilde. Vooral Janine. Die begreep me feilloos. ‘Janine leest de wens van Kirsten haar lippen’ zei de peuter juf. Heerlijk vond ik dat. Liever lui dan moe. Tot de juf van de peuterspeelzaal zich er meer mee gingen bemoeien en tegen m’n moeder zei: ‘misschien moeten jullie eens doen alsof je Kirsten niet begrijpt…’ Flauw zeg. Boos dat ik werd! Maar het werkte wel… Ik praatte binnen een week.

En dat maakt dit alles nu zo wreed maar waar. De rollen zijn drastisch omgedraaid. Janine mompelt nu tegen mij, als ik er ben, wat ze wil. Soms komt er een zinnetje uit, soms een enkel woord. En dan hoop ik elke keer vurig dat ik haar zo feilloos in één keer begreep zoals zij mij vroeger. Want wát kun ik me machteloos voelen wanneer ik haar niet begrijp.

Thumbs up, thumbs down. Zo maakt Janine kenbaar wat ze wil en juist niet wil. Die duim is erg belangrijk geworden in haar én ons leven.

Bij sommige dingen móet je gewoon stilstaan en bewust genieten. Ergens naar kijken, stil worden, bewonderen… en dan, heel, héél bewust genieten.

Geniet. Geniet. Doe dat nooit met mate. 
En onthoudt steeds: ‘Love each other as I have loved you.’
John 15:12

Krabs en Slabs

Het woord kanker is afgeleid van het Latijnse woord 'cancer', dat oorspronkelijk krab betekent. Wist je dat? Ik kijk op dit moment heel anders naar het beestje. Want poi, wat veroorzaakt de naam van dat beestje een hoop in ons leven. En dan slabs... Omdat we ook iets heel bijzonders mee mochten maken dit jaar. Slabbetjes zijn niet aan te slepen nu onze Thijs in ons leven is gekomen. Wat een prachtig cadeau! Maar wat een contrast.
Een nieuw idee om van me af te schrijven. Zo zijn jullie op de hoogte van alles wat er in ons leven aan de orde is en ben ik het even kwijt. Veel mensen vragen hoe het gaat, wat zo lief is. Dan kan ik verwijzen naar deze weblog. Makkelijk voor beide partijen.
Janine is al 7 jaar ziek. Als familie weten we haast niet beter. 17 maart hebben de artsen geconstateerd dat ze op medisch gebied niets meer voor haar kunnen betekenen. Een geweldig grote schok. 
Woensdagmiddag ben ik samen met Thijs naar Janine geweest. Laurens moest helaas werken, dus gingen we met z'n twee. Na de fles van 1500 gingen we op pad. Omdat het altijd toch een bepaalde lading met zich mee brengt en Thijs dit natuurlijk ook voelt besloot ik niet te lang te gaan. Totdat et manneke et wel goed zou vinden zouden we weer naar huis gaan.
Janine belde me diezelfde morgen. Ik schrok toen ik haar naam in beeld zag op mijn telefoon en was blij verrast toen ik opnam. 'Ik mis je' klonk een lieve stem aan de andere kant van de lijn. Weliswaar niet de stem die ik ken, maar inmiddels raak je ook gewend aan haar door de kanker langzamere, vervormde stem. Oh, wat mis ik haar normale stem!! Maar tegelijkertijd blij dat het zichtbaar een beetje beter gaat en ze kan praten! Heerlijk om weer met haar te communiceren, in ieder geval beter dan dat bordje, waar ze door schrijven duidelijk probeert te maken wat ze voelt en denkt.
Aangekomen in Lemelerveld is mama blij om Thijs te zien. Thijs schenkt mama een brede grijns. John, Ilse en de vader van John zijn er ook. Samen lekker koffie drinken. Een stukje gebak heeft Ilse meegebracht. Ook Thijs vindt et gebak heeeerlijk. Hij zit bij oma op schoot. Wat een gelukje! Oma kan er haast niet tegen scheppen.... Dan neem ik Thijsje even over. Ik kijk vol bewondering hoe liefdevol John en mama voor Janine zorgen.
Ik zeg tegen Janine: 'zo fijn dat het praten weer een beetje gaat lieverd! Ze pakt haar theedoek voorzichtig van haar borst omdat het spuug uit haar mond loopt. Ik had nooit gedacht dat zij en Thijs tegelijk een slab nodig zouden hebben. ' Ze wijst omhoog: 'de Heere is met mij bezig! ' Ik vind het fijn dat ze ervaart dat Hij voor haar zorgt. Ik vraag haar of ze zich nog verdrietig voelt en ze schudt direct nee. Pak van mn hart! Cadeau van boven.
Ik geef Janine een kadootje van wat ik van de week had gemaakt. Een fotocollage met veel foto's van vroeger. Overal staan we samen breedlachend op. Heerlijk! Ze antwoordt met: waaraan heb ik zo'n mooi cadeau verdiend? Ik denk: 'je moest eens weten hoe graag ik terug wil naar die onbezorgde tijd' maar ik zeg: 'omdat je mijn lieve zus bent...
Thijs vindt et papiertje wat om het cadeau zat vreselijk interessant en is er druk mee. Janine kijkt er naar en zegt liefkozend: 'slopertje..'
Direct na het eten vertrek ik. Thijs hield zich heel erg goed, mama heeft heerlijk quality time met hem gehad. 
's Avonds denk ik na over zus. Wat zou het fijn zijn als we samen in goede gezondheid die foto's van de collage konden bekijken. Op een regenachtige middag het samen uitgieren van de rare kleren en gekke kapsels van vroeger. Wat zou dat fijn zijn. Nu ben ik God dankbaar voor elke minuut die we samen hebben, maar is het elke keer ook een steen op mn maag. Wat gaat de liefde diep!
Toen las ik een mailtje van mijn collega en vriendin Marijke. Dat ging over hun eigen dochter die volgende week geopereerd wordt. Onderaan stond: we weten niet hoe het zal lopen maar we kiezen ervoor om te vertrouwen op de Heere. . Punt. Klaar. Dat doe ik ook, in Janine's case. Dat doen wij ook!
Dan bid ik zachtjes: Ik hef mijn ogen op naar de bergen, waar komt mijn hulp vandaan? Mijn hulp komt van de Heer!!
Psalm 121.
Janine's lievelingspsalm.